fbpx
Σάββατο, 16 Ιανουαρίου, 2021
Αρχική ΕΙΔΗΣΕΙΣ Από το Καραμπάχ του ΄12 στο… σήμερα

Από το Καραμπάχ του ΄12 στο… σήμερα

Καλοκαίρι του 2012 και εγώ 16 ετών στο πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό αλλά και την Αρμενία.

Με τα νεύρα και τον θυμό της εφηβείας να έχουν γίνει κομμάτι της ζωής μου δήλωνα εμφανώς εκνευρισμένη με την επιλογή της μαμάς μου να περάσουμε τέσσερις ολόκληρες μέρες σε ένα χωριό που λεγόταν Στεπανακέρτ κάπου στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Κατά την διαδρομή προς το χωριό, το αυτοκίνητο έπαθε βλάβη οπότε αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε για λίγο στην άκρη του δρόμου μέχρι να βρούμε μια λύση. Συνεχώς εκνευρισμένη που ούτε μουσική μπορούσα να ακούσω καθώς όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιζαν μουσική στα τούρκικα, αποφάσισα να πάρω την φωτογραφική μου μηχανή και να απαθανατίσω το κατάφυτο τοπίο.

Τότε είδα αυτόν τον παππούλη που είχε βγει βόλτα μαζί με τα ζωντανά του, ο οποίος εν τέλει μας πλησίασε και προσέφερε την βοήθεια του.

oskos ston dromo me tis agelades tou

Μάλιστα, τον θυμάμαι χαρακτηριστικά να μας λέει: «Ελάτε από το σπίτι μου να σας κεράσω καφέ.» Τότε εγώ έκπληκτη ρώτησα την μαμά μου: «Να μας κεράσει καφέ; Αφού δεν μας ξέρει, είμαστε άγνωστοι.» και τότε η μαμά μου απάντησε: «Έτσι είναι εδώ.»

Σήμερα, ετών 24

Διαβάζοντας όλα αυτά που συμβαίνουν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, ένιωσα ξανά τον θυμό των εφηβικών μου χρόνων, αυτή τη φορά όμως για όλες τις ψυχές που χάθηκαν σε μια άνιση μάχη και για όλες αυτές που στέκονται αγέρωχα γεμάτες θάρρος απέναντι στα εχθρικά όπλα. Θυμό για όλα αυτά που όταν ήμουν σε αυτόν τον μαγικό τόπο δεν είχα την ωριμότητα να εκτιμήσω την ιστορικότητα και την αξία του.

Είναι τρομακτικό πως μπορούν να εκμηδενιστούν οι ανθρώπινες ψυχές μπροστά στη δίνη του πολέμου. Άνθρωποι από όλες τις ηλικίες, μαχητές και μη ενώνονται για έναν μονάχα σκοπό. Την επιβίωση. Να καταφέρουν να εξασφαλίσουν την συνέχεια της ζωής και τίποτα περισσότερο. Η λίστα των θυμάτων μεγαλώνει και θα μεγαλώνει καθημερινά ολοένα και περισσότερο δημιουργώντας έναν τραγικό απολογισμό.

Το μόνο που μπορώ να κάνω πια είναι να ευχηθώ όταν αντικρίσω ξανά αυτόν τον τόπο να είναι το ίδιο αλώβητος με τότε και όχι ένα κομμάτι καμένης και άγονης Γης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ